Aşağıda bazı politik, hukuki, sivil toplum ve ekonomik tedbirler yer almaktadır - suyun bir meta haline getirilmesini önlemek için.
2010 BM Kararında su insan hakkı olarak tanınmıştır. Bu Karar, ulusal anayasalara ve mevzuata aktarılmalı ve lobiyzme karşı korunmalıdır.
Almanya (henüz) birçok belediye tedarikçisine sahiptir. Bunlar kanunla devralma veya kısmi özelleştirmelere karşı korunmalıdır - tıpkı Uruguay'ın anayasasında belirttiği gibi.
Birçok ülkede şirketler minimal ücretlerle devasa miktarlarda su pompalamaktadır. Bu, yasal azami miktarlar, çevre etki değerlendirmeleri ve yerel katılım yoluyla düzenlenmelidir.
Berlin'de (2013) halk oylaması yoluyla kısmen özelleştirilmiş su tedarikinin geri alınması başarılmıştır. Bu tür doğrudan demokrasi araçları daha sık ve bağlayıcı biçimde kullanılmalıdır.
Nestlé gibi şirketler düşünce kuruluşları, STK'lar ve politik ağlar (WEF gibi) aracılığıyla hareket etmektedir. Bu bağlantılar açıklanmalı ve STK araştırmaları, gözlemci kuruluşlar ve araştırmacı medya tarafından eleştirel olarak takip edilmelidir.
Özel sektör tarafından kar maksimizasyonu yerine: su yönetimini ortak varlık olarak yöneten vatandaş kooperatifleri ve kamu tedarikçilerinin desteklenmesi.
Topluluklar merkezi su pazarından daha bağımsız hale geldiğinde (örneğin sarnıçlar, merkezi olmayan arıtma sistemleri, su döngüleri aracılığıyla) büyük tedarikçilere olan bağımlılığını zayıflatırlar.
Okullarda, medyada ve STK'larda "Su yaşamdır, işletme değildir" düşüncesi tutarlı bir şekilde savunulmalı ve açıklanmalıdır. Bu, neoliberal anlatılara karşı uzun vadeli dirençliliği destekler.
Yerli ve kırsal topluluklar (örneğin Kanada, Peru veya Güney Afrika'da) için mali, hukuki ve medya desteği - bu topluluklar büyük şirketlerin su çıkarmasına karşı mücadele etmektedir.
💧 temiz, zehirli ve zararlı madde içermeyen su hakkında her şey
The human right to water and sanitation :