Van het waterwerk in de blinde vlucht
De officiële controle eindigt bij de fabriekspoort.
Terwijl waterbedrijven "zuiverst water" beloven, gaat het daarna door een leidingenstelsel dat als centraal zwakke plek systematisch wordt genegeerd.
Volgens de drinkwaterverordening (TrinkwV) en verklaringen van waterleidingbedrijven geldt:
„De waterkwaliteit wordt aan de uitgang van het waterwerk volgens de wettelijke vereisten gecontroleerd."
Met dit artikel en de twee volgende artikelen behandelen we de besmetting die drinkwater onderweg door openbare leidingen oploopt.
💧Het feit dat waterbedrijven voor desinfectie en corrosiebeveiliging van hun buizen en filters meer dan 90 chemische stoffen in het water mogen lozen, hebben we in dit kanaal al uitgebreid besproken.
💧Ook dat de uitspraak "drinkwater is het best gecontroleerde voedingsmiddel" sinds 2020 juridisch misleidend wordt geacht, is hier al aan de orde gesteld.
💧Vandaag ontkrachten we een ander mythe:
Van het waterwerk tot aan je waterkraan gaat het drinkwater door een soms ver vertakt leidingnet – vaak met een lengte van 50 kilometer en meer. Op deze weg passeert het opslagtanks, tunnels, drukkationstations, huisaansluitingen, gecorrodeerde staalbuizen met mineralenafzettingen, verkalkte leidingen met materiaalafstoting en slibafzetting, verkorste buizen met bacteriënbedekking, roestputten die de doorstroming aanzienlijk kunnen beperken, evenals corrosiefilms met ijzerozideuitvallingen, vaak in combinatie met biofilms en verontreinigingsstoffen.
In het volgende bericht werpen we een blik in deze "onderwereld" van schoon waterleidingen en tonen aan de hand van studies hoe:
– Corrosie vormt afzettingen,
– Metalen worden vrijgesteld,
– Biofilmgroei wordt bevorderd
– en desinfectieresten vervallen, die smaak, geur en kleur kunnen veranderen.